Εκδήλωση με θέμα τη λογοτεχνία του ευρωπαϊκού Νότου στο πλαίσιο της 14ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου

Η λογοτεχνία στις χώρες της Μεσογείου, στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στη Γαλλία και στην Ισπανία, ήταν το θέμα της εκδήλωσης «Η θάλασσα που μας ενώνει – συζητώντας για τη λογοτεχνία του ευρωπαϊκού Νότου» που διοργάνωσε η Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο της 14ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης.

Η Μεσόγειος από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα έχει διαδραματίσει έναν ουσιαστικό ρόλο στις πολιτισμικές ανταλλαγές των λαών που κατοικούν στις ακτές της και μέσα από αυτούς έφτασε ακόμη και πιο πέρα – φιλοσοφία, τέχνες, εμπόριο, υπογράμμισε η καθηγήτρια ισπανικής λογοτεχνίας και μεταφράστρια, Λουίζα Μαρισόλ Φουέντες. Τόνισε ότι η ισπανική λογοτεχνία άργησε να φθάσει στην Ελλάδα, αλλά ο Νίκος Καζαντζάκης μετέφρασε Χουάν Ραμόν Χιμένεθ, Ματσάδο και Λόρκα, τρεις ποιητές που έχουν κοινή θεματολογία, την ποίηση, τον έρωτα και τη θάλασσα.

Ο Ματσάδο αναφέρεται στη θάλασσα και προτρέπει στο ταξίδι, στην περιπέτεια, όπως αυτή του Κολόμβου. Στον Λόρκα η απεραντοσύνη της θάλασσας είναι το ατελείωτο της μοναξιάς που έρχεται και φεύγει, είναι κίνδυνος, θάνατος. Όσο για τον Χιμένεθ, η θάλασσα είναι νύχτα, ηρεμία και απέραντη μοναξιά.

Για τις Γαλλίδες σύγχρονες ποιήτριες μίλησε η αναπληρώτρια καθηγήτρια του Τμήματος Φιλολογίας του ΑΠΘ, Σωτηρία Σταυρακοπούλου, τονίζοντας ότι στο ελληνικό κοινό είναι ελάχιστα γνωστές.

«Σε αντίθεση με τις πεζογράφους ομοεθνείς τους που είναι καταξιωμένες, τα έργα των Γαλλίδων ποιητριών στα ελληνικά είναι δυσεύρετα» είπε διευκρινίζοντας ότι ακόμη και στη Γαλλία «οι ποιήτριες ήταν για αρκετές δεκαετίες παραγνωρισμένες σαν τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου», σπάνια τις συμπεριελάμβαναν σε αφιερώματα ή ποιητικές ανθολογίες και η θέση τους και η αξία τους παρέμενε συχνά στη σκιά των ποιητών.

Στην αρχή του 21ου αιώνα παρατηρείται ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις Γαλλίδες ποιήτριες, ιδίως σε πανεπιστημιακό περιβάλλον όπου εκπονούνται μελέτες και κυκλοφορούν εκδόσεις τους σαν ένα είδος προσπάθειας να αποκατασταθεί η αδικία της πρότερης παραγνώρισης, να προσεχθεί η παρουσία τους και η τέχνη τους, είπε και ως παράδειγμα ανέφερε την Άνοιξη των Ποιητών, μία παραδοσιακή ποιητική διοργάνωση, η οποία είχε τίτλο το 2010 «Χρώμα Γυναίκας» και η ανθολογία της περιλαμβάνει 57 ποιήτριες. Την ίδια εποχή εκδίδονται και άλλες ανθολογίες με έργα γυναικών ποιητριών.

Ειδική αναφορά έκανε στην Αντρέ Σεντίντ, η οποία έλεγε ότι «επιστρέφει πάντα στην ποίηση σαν να ήταν μία ουσιαστική πηγή, ένα οχυρό απέναντι στη ωμότητα του κόσμου και το μέρος, όπου ισορροπεί η λέξη με τη σιωπή», στην Ανν-Μαρί Αλμπιάτς για τη συλλογή της οποίας ?tat (1971) οι κριτικοί ανέφεραν ότι άλλαξε το πρόσωπο της ποίησης.

 

 

 

News rooms_athenspress.gr Press_Αμερόληπτος τύπος/Πηγή :ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

 

 



 

 



 



 



 

 

 

Comments

comments